Ik laat me één avondje plezier niet afpakken door long covid

maandag 10 juli 2023, 19.30 uur

Nancy en ik zijn uitgenodigd bij Annelies en Davy om iets te gaan drinken op hun terras. Annelies heeft me geholpen bij de eindredactie van mijn boek en ik wil haar persoonlijk een exemplaar afgeven. Mijn vrienden kennende weet ik nu al dat het lange, vermoeiende maar niettemin heel plezante avond zal worden. En dat ik morgen waarschijnlijk een flinke weerslag zal hebben. De vermaledijde boemerang. Maar ik neem vandaag graag de bluts met de buil.

 

Voor we bij hen aanbellen maken we nog een pitstop bij de ouders van een long covidpatiënte, die twee boeken hebben besteld: eentje voor hun dochter en eentje voor henzelf. Het zijn zo'n warme mensen die we ontmoeten, dat we niet anders kunnen dan even binnenspringen. Na driekwartier babbelen vertrekken we alsnog richting Annelies en Davy. Ik neem snel een Brufen, want de gezellige babbel heeft mij een opstoot van hoofdpijn opgeleverd en ook flink wat energie gekost. 

 

Enkele alcoholvrije (nu ja, 0,3%) biertjes en 4 uur later liggen we uitgeteld in bed. Het is al een half uurtje dinsdag. We hebben genoten van een avondje zoals we er veel hebben moeten missen de voorbije maanden. Dankbaar val ik na 2 minuten al in slaap.

 

dinsdag 11 juli, 8.45 uur
 

Mijn wekker loopt ongenadig af. Mijn hersenen willen het nog niet, maar ik moet wel. Eruit, De Rycke! Er wacht me een lange dag. Te lang.

 

Sta me dan ook toe om die even snel samen te vatten: Opstaan. Ontbijten. Om 9.30 uur naar het revalidatiecentrum. 's Middags thuis komen en compleet groggy weer in bed moeten kruipen. Drie uur slapen. Pas om 15 uur mijn middageten - een broodje - binnenspelen. In de zetel ploffen en even naar de Tour kijken. Om 16 uur naar het ziekenhuis voor een cardiotest (mijn hart blijkt in orde! Joepie!). Avondeten om 18 uur. In de zetel ploffen, deel 2. Iets voor 23 uur weer gaan slapen.

 

Zo. Dat was het korte relaas van een rampdag. Gisteravond was heel plezant, de boemerang evenredig hard. Mijn hoofd heeft ondanks vijf pijnstillers een hele dag genadeloos geschreeuwd om aandacht. De rest van mijn lijf wilde niet onderdoen en voelde aan alsof ik net de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen had gereden. Geradbraakt, was ik.

 

MAAR. Ik laat me één avondje plezier niet afpakken door een ingecalculeerde weerbots. Die avond plezier is twee doelpunten waard, de weerbots maar eentje. Karl - long covid 2-1!!

 

Ik schreef over mijn strijd tegen langdurige covid het boek 'Bergaf Bergop - Hoe long covid mijn leven op pauze zet' ook lezen? Bestellen kan via de contact-pagina.