5 mei 2023

Lesgeven met long covid kan scary zijn 

Vrijdag 5 mei, 13:01
Brussel-Centraal. Samen met acht andere reizigers zit ik in een treinwagon richting Kortrijk. Zo ver ga ik niet rijden, in Oudenaarde wip ik eruit. Ik heb net twee uren les gegeven aan een vijftiental studenten die aan de KUL een opleiding journalistiek volgen. Het is iets dat ik altijd met veel plezier doe, lesgeven over mijn job bij HLN en VTM NIEUWS. Maar dit was mijn eerste les met long COVID in mijn lijf. Het was afwachten hoe ik die zou verteren.

 

Wel, de les zelf viel redelijk mee. Ik waarschuwde de jongeren aan het begin van de sessie dat ik misschien zou beginnen stotteren of niet op mijn woorden zou kunnen komen. In het slechtste geval zou ik enkele pauzes moeten nemen om letterlijk op adem te komen. Maar ik heb het kunnen beperken tot één pauze, ergens halverwege. Met dank aan mijn slides raakte ik maar één keer de draad kwijt. Een snelle blik op mijn laptop en ik was terug op het juiste pad. Naar het einde toe kreeg ik het lastiger - ik ben niet meer gewoon om zo lang te praten - maar volgens hun docent kon ik dat goed verstoppen.

 

Zelfs het moment waarop een jongedame de slotvraag stelde en ik begon te antwoorden, maar na 15 seconden vergat hoe de vraag ook alweer luidde, was niet opgevallen. Mijn hoofd wist nog dat ik aan het praten was, maar niet meer wat ik wou zeggen. Ik voelde mijn hart bonzen en plots was ik helemaal van de wijs. Ik ademde even diep en gaf een heel algemeen antwoord. Met de beste wil van de wereld kon ik me de vraag nog steeds niet herinneren. Maar mijn respons klonk blijkbaar goed genoeg, want de studenten knikten instemmend. OEF. Ze hadden niet door dat het koud zweet me was uitgebroken en dat de rillingen over mijn rug liepen. Dit was scary.

 

13.34 uur
Ik had op voorhand een beetje schrik voor deze dag. Het was al heel lang afgesproken dat ik een lessenreeks zou geven aan de studenten. Maar doordat ik long COVID heb, werd die flink ingeperkt tot één keer twee uren. Nu - ter hoogte van het station van Burst - voel ik me heel moe, de 'brain fog' heeft mijn hersenen weer ingepalmd. Ik heb in de vorige zin negen keer een fout geschreven voor die juist was, maar ik ben toch tevreden. Tevreden dat ik deze horde genomen heb. Tevreden dat ik het heb aangedurfd. Nu nog afraken van die vervelende aandoening. Daar zal ik nog heel wat hordes voor moeten nemen. En sommige zal ik raken. Maar dat zien we dan wel.