Zondag 9 juli, 9.33 uur

Ontbijt aan de Schelde... Stikkapot, maar GENOTEN!

"Willen we eens boterkoeken eten, in plaats van onze dagelijkse granola?", vraagt Nancy, enkele minuten nadat we wakker zijn geworden. "We zouden naar de bakker vlakbij de Schelde kunnen gaan en ze aan het water opeten, in de schaduw van een boom."

 

Mijn brein staat al op ontploffen voor Nancy haar - toegegeven aanlokkelijke en romantische - idee oppert. Ik zie het totaal niet zitten. Wat voor een effect zal dat hebben op de rest van mijn dag? Ga ik crashen? Kan ik voor de rest van deze zondag alleen nog in de zetel liggen? (Wat ook niet slecht klinkt, aangezien er straks weer Tour de France is op tv) Maar anderzijds, hoe lang is het geleden dat we zoiets deden? Héél lang... Langzaam sijpelt het door in mijn hersenen dat ik dit niet mag laten schieten.

 

"Oké", glimlach ik flauwtjes na een minuutje. Ze weet dat zulke vragen even moeten doordringen. Maar ik wil dit echt. Het moet. Voor mij, voor haar, voor ons. Eerst even een stevige pijnstiller nemen tegen het onweer onder mijn krullen.

 

Een uur en kwart later hebben we 4.500 stappen afgelegd in driekwartier, 3,5 km. We hebben croissants en boterkoeken gegeten aan de Schelde, koffie en chocomelk gedronken, én genoten. GENOTEN! Dat ik nu een hoofd heb vol brain fog, druk op mijn hersenpan en getuut in mijn oren kan me een zorg wezen. Dit was het waard. De pot op met long covid!

 

Ik schreef over mijn strijd tegen langdurige covid het boek 'Bergaf Bergop - Hoe long covid mijn leven op pauze zet' ook lezen? Bestellen kan via de contact-pagina.